پروتکل اینترنت
قرارداد اینترنت یا پروتکل اینترنت مهمترین قراردادی است که برای مبادله اطلاعات در شبکه های اینترنتی وجود دارد. این قرارداد بنیادی‌ترین قرارداد شکل‌دهنده اینترنت می‌باشد و وظیفه مسیردهی بسته‌های اطلاعاتی را در گذر از مرزهای شبکه‌ها به عهده دارد. پروتکل اینترنت یک پروتکل لایه‌ای است که در نرم‌افزار داخلی استفاده می‌شود و در لایه ارتباط (Link) قرار می‌گیرد. آی‌پی در شرایط پروتکل لایه‌ای پایین می‌تواند خدمات جهانی دسترسی را بین کامپیوترها ارائه کند.

خدمات ارائه‌شده توسط آی‌پی
در برگیری داده‌های کاربر داخل بسته IP ‌است. اعتبار IP می‌تواند نقش مهم ایفا کند. این بدان معنا است که شبکه‌ها نمی‌توانند بسته‌ها و موارد زیر را تضمین کنند.

نشانی آی‌پی و مسیریابی
شاید پیچیده‌ترین ویژگی آی‌پی شامل نشانی و مسیریابی باشد. نشانی می‌تواند توصیفی از انتقال آی‌پی و طراحی زیرشبکه‌های میزبان باشد. مسیریابی نیز توسط تمام میزبان‌ها عملی است ولی باید از مسیریاب درون‌شبکه‌ای استفاده شود که IGP و EGP در آن مهم است. داده گرام آی‌پی تصمیمات را به شبکه می‌فرستد.

نشانی پروتکل اینترنت
نشانی پروتکل اینترنت (Internet Protocol Address) یا به اختصار نشانی آی‌پی (IP Address) نشانی‌ عددی است که به هریک از دستگاه ها و رایانه‌های متصل به شبکه ی رایانه ای که بر مبنای نمایه TCP/IP (از جمله اینترنت) کار می‌کند، اختصاص داده می‌شوند. پیام‌هایی که دیگر رایانه‌ها برای این رایانه می‌فرستند با این نشانه ی عددی همراه است و راه یاب های شبکه آن را مانند «نشانی گیرنده» در نامه‌های پستی تعبیر می‌کنند، تا بالاخره پیام به رابط شبکه رایانه مورد نظر برسد.

انواع آی‌پی
دو نسخه آی‌پی درحال استفاده می باشد : آی‌پی نسخه 4 و آی‌پی نسخه 6 که هر یک نشانی آی‌پی را به روش متفاوتی ارائه می نمایند.
‎آی‌پی خصوصی
برای جلوگیری از هدردهی آی‌پی در هر کلاس، یک محدودهٔ آی‌پی برای شبکه‌های خصوصی (مانند شبکهٔ داخلی ادارات و شرکت‌ها) در نظر گرفته شده‌است که عبارت است از:
آی‌پی ایستا و پویا
آی‌پی پویا با هر بار وصل‌شدن به شبکهٔ داخلی و یا اینترنت تغییر می‌کند. اما آی‌پی ایستا (Static) اینطور نیست. آی‌پی پویا (Dynamic) در هر شبکه توسط کارساز پروتکل پیکربندی پویای میزبان (DHCP Server) به رایانه‌ها در شبکه اختصاص داده می‌شود. یعنی وقتی شما به اینترنت و یا شبکهٔ داخلی وصل می‌شوید، کارساز پروتکل پیکربندی پویای میزبان به شما یک نشانی آی‌پی اختصاص می‌دهد.
DHCP Server می‌تواند یک سرویس در سیستم‌عامل‌های سرور باشد یا یک قطعهٔ سخت‌افزاری مانند مسیریاب (Router) و یا نقطهٔ دسترسی (Access Point) در شبکه باشد.
برای دیدن نشانی آی‌پی رایانهٔ خود می‌توان از برنامه winipcfg.exe (در ویندوز ۹۵ و ۹۸ و ME) یا ipconfig.exe (در ویندوز ۲۰۰۰ و XP) کرد. در لینوکس یا یونیکس (یا سیستم‌های مبتنی بر آن‌ها) نیز می‌توان از دستور ifconfig استفاده کرد.

نشانی آی‌پی نسخهٔ ۴
نشانی آی‌پی نسخهٔ چهارم یک عدد ۳۲ بیتی است که برای سادگی آن را به شکل چهار بخش عددی در مبنای ده می‌نویسند که با نقطه از هم جدا می‌شوند (مانند 199.211.45.5). این روش نشانی‌دهی را ده‌دهی نقطه‌دار می‌نامند هر یک از چهار بخش را یک هشتایی (Octet) می‌گویند زیرا طول آن ۸ بیت (یا ۱ بایت) است و می‌تواند عددی از ۰ تا ۲۵۵ باشد. پس ۲ به توان ۳۲ آدرس مختلف داریم.
اصولاً هر نشانی آی‌پی ۳۲ بیتی به دو بخش تقسیم می‌شود: یک پیشوند و یک پسوند. این دو سطح به منظور ایجاد یک روش مسیریابی کارآمد طراحی شده است. پیشوند آدرس، شبکه‌ای را که رایانه به آن متصل است مشخص می‌کند (Network) در حالیکه پسوند یک رایانهٔ یکتا را روی شبکه مشخص می‌کند(Host). یعنی به هر شبکه در اینترنت یک مقدار یگانه که تحت عنوان شمارهٔ شبکه شناخته شده است، اختصاص دارد. شمارهٔ شبکه به عنوان یک پیشوند در نشانی هر رایانه‌ای که به شبکه وصل است ظاهر می‌شود. بعلاوه به هر رایانهٔ روی یک شبکه، یک پسوند نشانی یکتا تخصیص یافته است.

هر نشانی کامل، شامل یک پیشوند و یک پسوند است و طوری تخصیص داده می‌شوند که یکتا باشند، بنابراین ویژگی اول تضمین می‌گردد. اگر دو رایانه به دو شبکهٔ مختلف وصل شده باشند، نشانی‌هایشان پیشوندهای متفاوت خواهند داشت. اما اگر دو رایانه به یک شبکه وصل باشند، نشانی‌هایشان دارای پسوندهای متفاوت خواهد بود.

آی پی نسخهٔ ۶
گسترش روز افزون اینترنت و نیاز به آدرس های بسیار بیشتر تیم Internet Engineering Task Force را برآن داشت تا به فکر تکنولوژی های جدیدی باشند تا امکان تعریف آدرس های آی پی بیشتری فرآهم گردد. بهترین راه ساخت مجدد نشانی پروتکل اینترنت بود . در سال 1995 میلادی نسخه جدید نشانی پروتکل اینترنت با نام آی پی نسخه 6 معرفی گردید . اندازه آدرس از 32 بیت به ۱۲۸ بیت افزایش یافت وامکان آدرس دهی تا 2به توان 128 آدرس افزایش یافت. این کار تنها تعداد آدرس های اینترنتی را گسترش نداد، بلکه باعث خواهد شد جدول مسیریاب های اینترنتی (روترها) کوچکتر شود . کلیه سیستم‌عامل‌های جدید سرور و خانگی از جمله ویندوز ویستا به طور کامل پشیبانی می‌شود ولی متاسفانه هنوز توسط بسیاری از مسیریاب های شبکه های خانگی و تجهیزات شبکه عادی پشتیبانی نشده است.

تاریخچهٔ نسخه‌ها
آی‌پی رایج‌ترین عنصر در اینترنت است. پروتکل لایه‌ای شبکه‌ای که امروزه استفاده می‌شود، IPv۴ (آی‌پی نسخهٔ ۴) می‌باشد. IPv۴ در RFC-۷۹۱ (در ۱۹۸۱ میلادی) توصیف شده است.
IPv۶ جانشین IPv۴ است. برجسته‌ترین اصلاح در نسخهٔ ۶، در سامانهٔ نشانی‌دهی (addressing system) آن است. IPv۴ از نشانی ۳۲ بیتی (حدود ۴ میلیارد یا ۱۰۹ × ۴٫۳ نشانی) استفاده می‌کند. ولی IPv۶ از نشانی ۱۲۸ بیتی (۱۰۳۸ × ۳٫۴ نشانی!) استفاده خواهد کرد. پذیرش IPv۶ چندان گسترده نبوده است، اما از سال ۲۰۰۸ تمام سیستم‌های دولت آمریکا پشتیبان آن بوده‌اند.
نسخه‌های آی‌پی صفر تا ۳ نیز با توجه به نسخه فوق، بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ طراحی شدند. نسخه ۵ توسط IST استفاده می‌شود که یک پروتکل آزمایشی است. نسخه‌های ۶ تا ۹ نیز برای طراحی جایگزینی در نظر هستند مانند SIPP، TP/SX، PIP و TUBA، که در بین آنها فقط IPv۶ هنوز قابلیت استفاده دارد.

آغازبکار نسل جدید آدرسهای اینترنتی در ایران

چهارشنبه 18 خرداد روز مهمی برای دنیای شبکه است به طوری که در این روز اولین آدرسهای عددی ورژن 6 اینترنت (IPv6) آزمایش می شوند و در همین راستا اولین IP آدرسهای اینترنتی نسخه 6 در ایران نیز آغاز به کار خواهد کرد.

تا کمتر از 6 ماه آینده عددهایی که آدرسهای فعلی شبکه اینترنت را می سازند تمام می شوند و بنابراین نیاز است که از نسخه جدید اینترنت پروتکل برای رفع این مشکل استفاده شود. براین اساس روز چهارشنبه ۸ ژوئن (۱۸ خرداد) روز جهانی IPv6 نامگذاری شده تا اولین آزمایشات پروتکل جدید آدرسهای عددی اینترنتی انجام شود.

علی اصغر انصاری معاون سازمان فناوری اطلاعات در همایش گذر از آدرس های عددی نسخه 4 به 6 با اشاره به اقدامات همسوی ایران در راستای انجام این مهم به تشریح ضرورتهای این گذر پرداخت و اظهار داشت: توزیع IP های نسخه 4 اینترنت سال گذشته به اتمام رسید و تمام کشورهای فعال در توسعه شبکه را با محدودیتهای اینترنتی روبرو کرد. براین اساس و به جهت این محدودیت، منابع اینترنتی در حال تدوین استراتژی و مکانیزم های گذر از این نسخه هستند که ایران نیز در این زمینه فعالیت خود را آغاز کرده است.

وی با بیان اینکه کره جنوبی که پیشتاز فناوری اطلاعات در دنیا است 100 میلیون IP آدرس نسخه 4 دارد و تاکنون نیز موفق به در اختیارگیری 10 میلیون IP آدرس نسخه 6 شده است اضافه کرد: در برنامه پنجم توسعه نیز در کشور ما گسترش شبکه ملی اطلاعات و خدمات الکترونیک مدنظر قرار گرفته که با توجه به نیاز روز افزون کشور به آدرس های عددی اینترنت و گسترش دولت و خدمات الکترونیک، امنیت فضای تبادل اطلاعات و کیفیت خدمات و شبکه های جدید، استفاده از این نسخه جدید ضروری به نظر می رسد.

انصاری با اشاره به تشکیل گروه ضربت با مدل کشورهای پیشرفته دنیا و نیاز به آن برای هماهنگی با اپراتورهای مرتبط به منظور روبرو شدن با مخاطرات همزیستی IP نسخه 4 و 6 و مطابقت آدرسهای اینترنتی با شرایط فعلی تاکیدکرد: در نهایت سازمان فناوری اطلاعات به همراه وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات و زیرمجموعه های مرتبط ساختار راهبری و اجرایی گذر به IPv6 را اجرایی کرد که چهارشنبه اولین جلسه شورای راهبری آن با ریاست رئیس سازمان فناوری اطلاعات و عضویت مرکز تحقیقات مخابرات ایران و شرکت ارتباطات زیرساخت برپا می شود.

معاون سازمان فناوری اطلاعات با اشاره به عضویت مدیران مجموعه های مخابرات و اپراتورهای موبایل و فعالان بخش فناوری اطلاعات و دانشگاهها در گروه ضربت مراحل گذر از آدرسهای اینترنتی قدیمی از تشکیل کمیته های تخصصی در مجموعه های مرتبط در این زمینه خبر داد و گفت: تدوین راهبردهای گذر به IPv6 و تصویب آن، تهیه نقشه راه، تهیه ماتریس مسئولیت های حوزه های درگیر و تهیه پیش نویس لوایح مورد نیاز و تصویب آن در کمیسیون تنظیم مقررات از جمله اقدامات اساسی گروه ضربت خواهد بود.

وی با بیان اینکه نقشه راه آدرسهای عددی اینترنتی نسخه 6 ظرف دو سال آینده به بهره برداری می رسد ادامه داد: نقشه راه شامل بررسی مکانیزم های گذر مطابق با استانداردهای روز دنیا، بررسی سازگاری مکانیزم های گذر با شبکه موجود و پیاده سازی مکانیزم های سازگار در شبکه موجود است.

انصاری بررسی سامانه فیلترینگ و اثر IPv6 برآن و مکانیزمهای گذر در شبکه های MPLS و در سطح DNS و فایروالها و نیز شبیه سازی نرم افزاری را از جمله اقدامات آتی در این زمینه نام برد و گفت: IPv6 در شبکه داخلی دانشگاهها و شبکه علمی کشور نیز پیاده سازی خواهد شد.

امنیت پایین، فضای آدرس دهی محدود، کیفیت پایین سرویس و عدم تحرک پذیری از جمله معایب نسخه 4 آدرسهای اینترنتی عنوان شده است و گفته می شود ورژن 6 عرض باند کمتری اشغال می کند و علاوه بر امنیت بالا فضای آدرس دهی 128 بیتی را پشتیبانی خواهد کرد.

به نقل از مجله کامپیوتر

معرفي
Replication راه حلي براي انتقال اطلاعات از يك بانك اطلاعاتي SQL sever به يك بانك اطلاعاتي ديگر از همان نوع و البته مستقر در يك محل و كامپيو تر ديگر است . اين فرآيند توسط ايجاد يك كپي از اطلاعات موجود در مبدا و انتقال به مقصد صورت مي گيرد . در اين ارتباط اطلاعاتي اصطلاحا به كامپيو تر وبانك اطلاعاتي مبدا ، ناشر (publisher) و به كامپيو تر وبانك اطلاعاتي مقصد ، مشترك يا متعهد (subscriber) مي گويند البته اين نوع رابطه ، با وجود تنها يك ناشر اما يك يا چند مشترك امكان پذير است . بدين معني كه اطلاعات يك بانك اطلاعاتي در مبدا قابل انتقال به چند مقصد مختلف است . از نسخه 7 به بعد SQL severامكان تغيير اطلاعات در مقصد و انتقال آن به مبدا نيز وجود دارد . با اين وصف ، اين رابطه داده اي بين ناشر و مشترك ممكن است گاهي اوقات بر عكس شود و جاي مبدا و مقصد در يك مقطع زماني عوض شود . بدين ترتيب يك كامپيوتر مشترك يا مقصد مي تواند گاهي اوقات نقش ناشر يا مبدا در همان رابطه بازي كند . اين قابليت جديدMulti site update مي گويند .

در SQL sever ، سه نوع انتقال اطلاعات از طريق Replication وجود دارد . هر كدام از اين سه راه ، سناريو ي خاصي براي انتقال اطلاعات از مبدا به مقصد و يا برعكس را مديريت مي كنند كه در ادامه به بررسي آن ها مي پردازيم .

انتقال اطلاعات به روش ادغام (Merge)
اينوع انتقال اطلاعات كه از قابليت Multi site هم پشتيباني مي كند ، زماني مورد استفاده قرار مي گيرد كه استقلال داخلي هر بانك اطلاعاتي طرف يك رابطه ، به رسميت شناخته مي شود . بدين معني كه در يك رابطه انتقال اطلاعات ، هر كامپيو تر ضمن حف ظ ساختار بانك اطلاعاتي خود ، هم مي تواند نقش ناشر را داشته باشد و نقش مشترك را ايفا نمايد . در اين حالت هر تغييري در جداول مشترك هر طرف ديگر اعمال مي شود . نكته مهمي كه در اينجا مطرح است اين است كه چطور طرفين اين ارتباط متقابل بايد با هم هماهنگ باشند و اولويت يكديگر را به رسميت بشناسند . به عنوان مثال فرض كنيد در يك زمان واحد ، هر دو طرف بخواهند اطلاعاتي را در مورد يك جدول بانك اطلاعاتي به يكديگر ارسال كنند . (يعني بروز حالت تداخل) اين مشكل با استفاده از روش خاصي كه هر نوع Replication مخصوص خودش دارد قابل حل است . به طور كلي در حالت ادغام ، يك پايگاه داده حايل ميان ناشر و مشترك به عنوان توزيع گر ( Distributor) ساخته مي شود . اين پايگاه داده به نام Distributor در ليست پايگاه هاي داده اي ناشر قرار مي گيرد و وظيفه ايجاد همزماني (synchronization ) بين ناشر و مشتركين را ايفا مي كند .
پايگاه داده توزيع گر هم مي تواند در سمت ناشر و هم در يك كامپيوتر مياني ديگر (غير از كامپيو تر هاي سمت مشترك) قرار داشته باشد . اين پايگاه داده ضمن ايجاد همزماني در ردو بدل اطلاعات بين ناشر و مشترك ، اين امكان را نيز فراهم مي سازد تا مدير سيستم بتواند اولويت و در واقع ارجحيت جهت انتقال اطلاعات در زمينه بروز تداخل را مشخص كند . اين اولويت priority در زمان تعريف طرف هاي ناشر و مشترك يك Replication از نوع ادغام توسط مدير سيستم تنظيم مي شود .

تصوير برداري از اطلاعات (Snapshot)
در اين روش ابتدا يك تصوير كامل از آنچه كه بايد از سمت ناشر به سمت مشترك برود تهيه مي شود . اين تصوير هم شامل خود ساختار آنچه كه منتقل مي شود (مثلا ساختار يك جدول) و هم شامل اطلاعات داخل آن است . در ابتداي كار، تصويرمذكور عينا به مشترك فرستاده مي شود . روند و توالي ارسال اين تغييرات هم همانند حالت قبل (ادغام) طي يك فاصله زماني مشخص مثلا ساعتي يك بار كه توسط مدير سيستم قابل تنظيم است ، انجام مي گيرد .
يكي از مزاياي اين روش نسبت به حالت ادغام ، اين است كه زمان كمتري از وقت مدير سيستم را جهت پيكر بندي و تنظيم عمل انتشار صرف مي كند و به دليل اينكه در ابتداي عمل انتشار، خود ساختار نيز عينا به مشترك منتقل مي شود ، از قابليت اطمينان بيشتري برخوردار است . به طور كلي كاربرد اين نوع انتقال اطلاعات ، زماني است كه مدير سيستم قصد ايجاد يك ارتباط ساده و يكطرفه ولي مطمئن دارد

انتقال بر اساس فرآيند (Transactional)
اين روش يكي از بهترين و قابل كنترل ترين روش هاي انتقال است. در اين روش هر تغييري كه در جداول ناشر صورت مي گيرد ، به صورت يك دستور SQL درآمده كه تحت يك فرآيند واحد هم در سمت كليه مشتركين اجرا مي شود . در اين صورت اگر به طور مثال يكي از مشتركين به دليلي با اشكال مواجه شده و تغيير مورد نظر در آن انجام نشود ، اين تغيير نه در خود ناشر و نه در هيچ كدام از مشتركين ديگر نيز انجام نخواهد شد ، بدين معني كه يا يك تغيير در اطلاعات براي تمام كامپيوتر ها اعم از ناشر و كليه مشتركين انجام مي شود و يا اين كه براي هيچ كدام انجام نخواهد شد در اين حالت هم يك پايگاه داده به واسطه به نام Distribution نقش دريافت وارسال فرآيند را به طرف مشترك ايفا مي كند . در واقع روش فرآيند ، در مقايسه با دو روش قبل از حالت به هنگام (online) بودن بيشتري برخورداراست . يعني اين كه هر فرآيند و هر دستور در همان لحظه كه مي خواهد در ناشر اجرا شود ، به واسط فرستاده شده و سپس در يك زمان واحد در كليه مشتركين نيز انجام مي شود و در واقع زمان تغيير اطلاعات در ناشر و در مشتركين تقريبا يكسان است . همچنين در اين روش تداخلي هم پيش نمي آيد . چون هر تغييري ابتدا بايد به واسط فرستاده شود و از آن جا به جاهاي ديگر ارسال شود و واسط هم آن ها را در يك صف اولويت (priority queue) قرار داده و به ترتيب انجام مي دهد . نتيجه اين نوع انتقال اطلاعات ، داشتن چند پايگاه داده كاملا يكسان و به هنگام در مكان هاي مختلف است كه همگي از يك ناشر ، اطلاعات مورد نظر را دريافت مي كنند .

تعريف ناشر و مشتركين
براي تعيين يك  SQL Serverوان ناشر ، كافي است يك رابطه Replication براي آن تعريف كرده و پس از انجام تنظيمات مربوطه و طي يك مراحل خاص هر يك از سه نوع انتقال اطلاعات ، آن كامپيوتر را به عنوان مبدا يا ناشر يك فرآيند انتقال معرفي كنيم . در همين حين و براي ايجاد پايگاه داده واسط يا همان توزيع گر (Distributor) هم مي توان وارد عمل شده و خود ناشر را به عنوان توزيع گر آن فرآيند انتقال معرفي كنيم . پس از اين كار نوبت به تعريف مشتركين مي رسد . براي تعريف يك مشترك از دو راه مي توان اقدام كرد ، كه هر يك كاربرد مخصوص به خودرادارند . در روش اول كه فرستادن اطلاعات به طرف يك مشترك است و در اصطلاح push ناميده مي شود . بدين معني كه مدير سيستم مي تواند بلا فاصله پس از تعريف يك ارتباط و ناشر آن از همان لحظه و در همان محل استقرارناشر ، مشتركين را يك به يك به اين نوع ارتباط دعوت و اضافه كند و اطلاعات را به سمت آنها بفرستد . اين ارتباط به دليل اين كه كامكلا از طرف ناشر، كنترل مي شود، از حالت به هنگام بيشتري (online) برخوردار است و اطلاعات بلا فاصله به سمت مشترك فرستاده مي شود . در روش دوم كه pull نام دارد ، تعريف مشترك از سمت خودش انجام مي شود و در واقع اين مشترك است كه اطلاعات را از ناشر طلب مي كند . اين حالت بيشتر در مواقعي است كه اطلاعات را از ناشر طلب مي كند . اين حالت بيشتر در مواقعي كاربرد دارد كه اولا تعداد مشتركين از قبل براي ناشر مشخص نيست و ثانيا بروز بودن اطلاعات در آن واحد از اهميت حياتي براي سيستم برخوردار نيست و انتقال اطلاعات درآن واحد از اهميت حياتي براي سيستم برخوردار نيست و انتقال اطلاعات مي تواند با تاخير و با درنگ زماني و در زمان دلخواه مشترك انجام شود

طرح يك مسئله
فرض كنيد مي خواهيم با استفاده از مكانيسم Replication ، اطلاعات موجود در بانك اطلاعاتي Northwind را از يك پايگاه داده SQL server به نام server به يك بانك اطلاعاتي به همان نام و بر روي يك پايگاه داده ديگر مستقر در يك سرور راه دور به نام Home server منتقل كنيم . براي اين كار مي توانيم از هر كدام از سه روش انتقال اطلاعات ، استفاده نماييم .

مراحل ايجاد ناشر
براي اين كار ، در پنجره Enterprise Manager بر روي گزينه Publication از آيتم Replication كليك سمت راست نموده فرمان New را انتخاب مي نماييم . با آغاز ويزارد مخصوص ، كليد Next را كليك كرده و در صفحه بعد در پاسخ به اين سوال كه آيا مي خواهيد پايگاه داده توزيع گر (Distributor) درهمين كامپيوتر ساخته شود يا خير ، گزينه اول يعني خود كامپيوتر server را انتخاب مي كنيم و به مرحله بعد مي رويم .
در پنجره بعدي از كاربر خواسته مي شود تا فولدري را جهت قرار دادن فايل هاي مربوط به عمليات انتقال مشخص كند . وجود اين فولدر براي انجام عمل Distributeضروري است و بايد طوري انتخاب شود كه در شبكه اي كه قرار است مشتركين به آن بپيوندند قابل دسترسي باشد . پس از انتخاب اين فولدر و كليك بر روي كليد Next ، در مرحله بعد نام بانك اطلاعاتي مورد نظر يعني Northwind را از داخل ليست انتخاب كرده و به مرحله اصلي يعني انتخاب نوع Replication مي رسيم كه در اين جا همان گزينه اول يعني snapshot را انتخاب مي كنيم .
سپس در مرحله بعد بايد هر موجوديتي اعم از جداول و روال هايي، را كه مي خواهيم در اين عمليات انتقال وجود داشته باشند ، معرفي كنيم براي مثال جدول مشتريان (customers) را از داخل ليست جداول علامت زده و به مرحله بعد مي رويم . در مرحله بعد يك نام براي عمليات انتقال انتخاب كرده و كليد Next را مي زنيم و در نهايت با كليك بر روي عبارت Finish عمليات را پايان مي دهيم .

مراحل ايجاد مشتركين
روش Pull (از طريق مشترك)
براي ايجاد يك مشترك با روش pull ، به كامپيوتر مشترك مراجعه كرده و بر روي گزينه subscription كليك سمت راست كرده و فرمان New pull را انتخاب مي كنيم . سپس از داخل پنجره بعدي گزينه دوم يعني Look in the Active Directory را انتخاب مي نماييم . در مرحله بعد نام ناشر و سپس بانك اطلاعاتي مورد نظر ، نام عمل نشر كه در ناشر تعريف كرديم و سپس رمز عبور مربوط به يك كاربر معتبر در ناشر مثلا كاربر sa را وارد نماييم .
در قسمت بهد هم نام بانك اطلاعاتي مقصد را كه همان Northwind است انتخاب مي ناميم . پس از طي چند مرحله ديگر كه نياز به تغييري در آن ها نيست و صرفا با كليك بر روي كليد Next ، مقادير پيش فرض را تاييد مي كنيم به مرحله انتخاب توالي زماني به روز شدن مشترك مي رسيم . در اين جا هم بايد بين سه روش مختلف يعني حالت هاي بلا درنگ ، زمان دار ، بر اساس در خواست ، يكي را انتخاب كنيم كه در اين جا همان نوع اول يعني بلادرنگ را انتخاب مي نماييم .
با اين كار مراحل تعريف يك مشترك از طريق Pull پايان مي پذيرد . اما نكته مهمي كه در اين جا بايد به آن اشاره كنيم اين است كه براي فراهم ساختن امكان تعريف مشتركين از طريق Pull حتما بايد اين اجازه را قبلا و از طريق ناشر به كاربران مشترك داده باشيم . براي اين كار ، قبل از تعريف مشترك ، بايد در كامپيوترناشر ، بر روي نام عمليات انتقال ايجاد شده كليك سمت راست كرده و گزينه خصوصيات (properties)را انتخاب نماييم . سپس زبانه subscription را باز كرده و مطمئن شويم كه گزينه هاي Allow anonymous و همچنين Allow Pull در حالت تاييد شده باشند .
روش push (از طريق ناشر)
براي تعريف يك مشترك با استفاده از روش Push ، به كامپيو تر ناشر مراجعه كرده و بر روي نام عمليات نشر كه قبلا ايجاد كرده ايم كليك سمت راست مي كنيم . با شروع مراحل ويزارد ، نام كامپيوتر مشترك را از ليست انتخاب مي كنيم . در مراحل بعدي با معرفي بانك اطلاعاتي Northwind به عنوان مقصد به پنجره ويژه تعريف زمان به روز شدن مشترك مي رسيم كه از بين دو نوع بلادرنگ و زماندار قابل انتخاب است . كه باز هم نوع اول را انتخاب مي كنيم . در مرحله بعد هم مطمئن مي شويم كه گزينه start snapshot agent درحالت تاييد قراردارد و سپس با چند كليك بر روي كليد Nextعمليات را پايان مي دهيم . نكته بسيار مهمي كه براي تعريف مشترك از طريق روش push بايد در نظر داشته باشيم اين است كه براي ظاهر شدن نام هر مشترك درليست انتخاب كه در شكل 8 ملاحظه كرديد ، بايد قبلا اين مشترك با استفاده از عمليات Registration در كامپيوتر ناشر تعريف شده باشد . در غير اين صورت نام آن در داخل ليست مشتركين ظاهر نمي شود . عمل مذكور هم در يك محيط شبكه اي بسيار آسان است . كافي است بر روي SQL server Group در كامپيوتر ناشر كليك راست كرده و با انتخاب New Registration و وارد كردن نام مشترك اين كار را انجام دهيم .

برگرفته از فرین سافت

اگر هنوز از اینترنت دیال آپ استفاده می کنید و از سرعت پایین و هزینه بالای آن ناراضی هستید.
اگر Adsl منطقه شما را پوشش نمی دهد و یا از کیفیت سرویس adsl خود نا راضی هستید.
اگر می خواهید در همه جای ایران روی لپ تاپ خود اینترنت داشته باشید ...

فرقی نمی کند در منزل هستید یا محل کار یا دانشگاه. یا حتی در خیابان یا مسافرت
تنها کافیست این مودم 20 گرمی به طول 8 سانتیمتر را به کامپیوتر يا لپ تاپ خود متصل کنید!

یک سیم کارت ایرانسل یا همراه اول داخل این مودم قرار دهيد.
و تنها با پرداخت ماهانه 10 هزار تومان اینترنت نا محدود با سرعت 2 تا 8 برابر دیال آپ روی کامپیوتر خود داشته باشید.

امیدارم مطالب این سایت مورد توجه شما قرار بگیرد و مفید واقع شود . لطفا با نظرات خود ما را در جهت تکمیل سایت راهنمایی کنید.در ضمن به سوالات شما در صورت امکان پاسخ داده خواهدشد

حامد مرادي